Çocukları Yaşama Hazırlayan Küçük "Armağanlar"

1990’ların başında, Londra’nın batısında bir okulda çalışıyordum, aynı zamanda da danışmanlık yapmaya devam ediyordum. Birlikte çalıştığım çocuklar farklı ailelerden geliyorlardı; kimi İngiliz’di kimi göçmendi, kimi alt ve orta sınıfa mensupken kimisi de çok varlıklı ailelerin çocuklarıydı. Bu çocuklardan bazıları anne, babalarına, arkadaşlarına ve yaşadıkları ortama karşı aşırı kontrollüydü. Uyku ve yemek en yaygın kontrol konularıydı; birkaç yiyecek dışında hiçbir şey yemiyor veya gece yarısına kadar ayakta kalıyorlardı. Hemen öfkeleniyorlar, genellikle patlıyorlardı ve aileler bunun nedenini açıklayamıyorlardı. Bu çocukların çok sinirli olduklarını da fark ettim. Çabucak irkiliyorlar ve sonra da sakinleşmekte zorlanıyorlardı.

Oyuncak Seçerken...

DAHA AZIN GÜCÜ

Bir çocuğun kaç tane oyuncağı olmalıdır? Bunun kesin bir cevabı yoktur. Bir anne “Eğer az oyuncak iyiyse, hiç oyuncak olmaması en iyisi değil mi?” diye sordu. Hayır çocuğu oyuncaklardan tamamen mahrum bırakmak doğru olmaz. 1,5 yaşından büyük bir çocuk için yarım düzine, hatta bir düzine oyuncak bile az olabilir.

Çocuklar İşlerini Neden Sonraya Bırakırlar?

Çocuklarımızın yaptıkları ya da yamadıkları bir şeyden dolayı acı çekmeleri bizi üzer. Samuel’in kızı üzerine giymediğinde, kendisi hazırlanmayı bırakır onu giydirir ve kendisine zaman ayırmadan gergin bir şekilde evden çıkarlar. Kızı da yaptığın sonucuna katlanmamış olur böylece. Şimdi şöyle düşünebilir “Hmm giyinmeyi ertelediğimde zaman biri gelip yardımıma yetişecek ve beklide benim yapabileceğimden daha kolay beni giydirecek.

Samuel bu davranışı ş arkadaşlarından birinden tanıyor. Arkadaşı her şeyi son dakikasına bırakıyor, sonra da büroda dört dönüp ona yardım etmeleri için yalvarıyor.

Pek çok anne-baba bunu yapar; bu çok masumca bir davranış gibi gözükmesine rağmen ertelemenin ne kadar iyi olduğunu çocuklarımıza gösteren büyük bir derstir. Evet bazen siz de bir şeylerin hatırlatılmasından ve yapılmasının istemesinden, hatta başınızda dırdır edilmesinden, o işi tek başınıza yapıyor olmaktan bıkmıyor musunuz?

Çocuklar işlerini geciktirdikleri için sadece biraz sinirleniyorsak ve katlanmak zorunda oldukları şey sadece bununla kalıyorsa o zaman onların yerine işleri yapın; böylece daha özgür olacaklar, olgunlaşamayacak ve görevlerini yapabilen insanlar olabilmeleri için gerekli sorumluluk bilincine gelemeyeceklerdir.

Çocuklarımızın büyümek için bizim yardımımıza ihtiyaçları yoktur, ama olgunlaşabilmek için bizim rehberliğimize ihtiyaçları vardır.